Ég hef gert mitt besta til að vera skemmtilegur á þessum vettvangi en ég verð að taka örlítið hliðarspor þessa vikuna. Ástæðan er sú að ég hitti vinafólk í síðustu viku sem ég hafði ekki hitt lengi. Þau voru ekki par ánægð með bæinn sinn og voru hreint ekki feimin við að segja mér af hverju svo var. Þau fóru eins og eins og aðrir niður í bæ þann sautjánda júní en þegar þau ætluðuað stíga fæti inn á Thorsplan var þeim varnað för af kommissörum úr bæjarkerfinu. „Thou shalt not pass“ sagði Gandalfurinn, „ekki með þessa bráðu ógn við líf og limi bæjarbúa“. Vini mínum var litið í kring um sig og sá ekki færri en átta hryðjuverkaógnir bundnar við hver sinn terroristann.

Þegar kommissarinn sá að vinur minn terroristinn ætlaði ekki að fölna úr hræðslu þá brá hann á það ráð að hringja á pólitíið og elta hann svo með símann á lofti. Því miður fyrir kommisarann var víkingasveitin föst í Reykjavík en dóttir hjónanna var hins vegar orðin það hrædd við manninn og mögulega handtöku að það þurfti að fara með hana heim.

Kæru bæjarfulltrúar, væruð þið til í að laga þetta. Ég veit ekki hvað lagt var upp með en raunin er sú að þessi bráðabirgðahundabannsskilti eru til þess eins að valdasjúkir smákóngar geti réttlætt það fyrir sér að græta litlar stelpur á 17. júní.
Ást og friður

Tommi