Næstkomandi vor, rétt eins og önnur vor, fara endur lækjarins að huga að varpi. Mér rétt eins og öðrum finnst ægilega gaman að fylgjast með andamömmunum teyma ungastóðið eins og leikskólabörn lækinn þveran og endilangan og kenna þeim að afla sér matar og aðra góða andasiði. Gallinn er sá að um svipað leyti eru mávar bæjarins að hnýta á sig smekkinn og hlakka ægilega til að éta Ripp, Rapp og Rupp. Það er eiginlega leitun að önd sem kemur unga á legg á læknum, það er einna helst að maður finni líf ofan við Setbergsskóla. Ég þykist nokkuð viss um að erfiðlega gangi að fá það samþykkt í bæjarráði að ráða einhverja Rambó-týpu sem lægi í leynum við lækinn með klút um ennið, eins og Eyjólfur Kristjáns, og fretaði úr múskedonnernum á hvert það illfygli sem vogaði sér austur fyrir Einarsbúð. Hvað er þá til ráða, er eitthvað hægt að gera í þessu eða eigum við bara að halda áfram að fylgjast með tortímingu Andabæjar án þess að fá rönd við reist. Nei, við þurfum ekki að sitja aðgerðalaus og bora í nefið. Við höfum allt sem þarf til að ganga milli bols og höfuðs á kvikindunum. Hver einasti grunnskóli er með smíðastofur og smíðakennara. Í stað þess að láta ormana smíða enn eitt brauðbrettið er hægt að láta þá búa sér til teygjubyssur, svo gætu foreldrarnir fjárfest í pakka af girðingarlykkjum fyrir ungu meindýraeyðana, hengt framan á nefið á þeim hlífðargleraugun sem þau fengu með rakettupakkanum og sigað hernum svo niður að læk þar sem fram færi einhver svakalegasta mávaslátrun sem um gæti í gervallri Íslandssögunni. Bæjaryfirvöld myndu svo bara þurfa að veiða hræin upp við Austurgötubrúna. Easy peasy og málið leyst.