Arnór Bjarki Blomsterberg er nýr prestur í Ástjarnarkirkju, en hann hefur undanfarin tvö ár verið það æskulýðsfulltrúi þar. Arnór er alltaf kallaður Nói, eins og ein hetjanna úr Biblíunni, en lítur fyrst og fremst á sjálfan sig sem þjónandi manneskju. Óvænt dauðsfall skólafélaga sem Nói lagði í einelti í grunnskóla gjörbreytti lífsviðhorum hans og leiddi hann í starf þar sem hann fær m.a. tækifæri til að hjálpa ungu fólki að byggja upp heilbrigða sjálfsmynd. 

Allir eru velkomnir í sófann í Ástjarnarkirkju til Nóa að í spjall.

Kálfatjarnarkirkja á Vatnsleysuströnd og Ástjarnarkirkja á Völlunum eru eitt prestakall og þar sér Nói m.a. um átta hópa af börnum og unglingum. Hann vill losna við þá algengu pælingu að kirkjan sé þurr og leiðinleg og leyfir börnunum að móta dagskrána með sér. „Óbein boðun er eitthvað sem ég stunda mikið, sem er að hvetja til góðrar breytni í anda Krists þó ég nefni hann ekki endilega á nafn. Við gerum ýmislegt sem tengist ekki endilega boðun, s.s. veiðar, sund og annað. Ég sýni þeim t.d. hvernig Jóhannes skírari skírði Jesú og svo höfum við hugleiðingu um náungakærleika og leitumst við að styrkja sjálfsmynd og félagstengsl barnanna,“ segir Nói og leggur áherslu á að börn séu manneskjur sem geti oft liðið illa og verið óörugg. „Við fáum þau t.a.m. til að hvetja krakka sem eru einmana inn í starfið. Og á aðventunni bökum við saman og förum með baksturinn til eldri borgara.“

Brást kjarkur og lagði á

Nói er fæddur 1981 og fékk trúarlegt uppeldi, en óhefðbundið og byggt á nk. guðhræðslu. „Ég braust út því um 11 ára aldurinn, fór í mótþróa og varð erfiður unglingur og alls ekki til fyrirmyndar. Ég og vinir mínir lögðum skólafélaga okkar í einelti og slíkt hefur ekki bara afleiðingar fyrir þolendur, heldur lifa gerendur oft lengi með skömmina á herðunum og takast ekki á við hana. Hjá mér var þetta eitthvað óöryggi og þörf fyrir að upphefja sjálfan mig,“ segir Nói, sem í starfi sínu segir unglingum söguna af því þegar lífs hans gjörbreyttist í kjölfar símtals. „Ég var aðeins 19 ára þegar ég átti von á syni og íhugaði mikið hvernig líf ég vildi að hann fengi og hvað ég gæti forðað honum frá. Þá skaut eineltið æ oftar upp kollinum. Ég fann fyrir mikilli sektarkennd vegna framkomu minnar og mannaði mig loksins upp í að hafa samband við skólafélagann. Ég vildi jafnvel koma á vinatengslum og hjálpa honum ef vilji væri fyrir hendi. Ég hringdi í hann og hann svaraði. Mér brást kjarkur og lagði á. Tveimur dögum síðar lést þessi strákur í hörmulegu slysi þegar hann féll í sprungu á Langjökli 2001. Tækifærið rann mér úr greipum.“

Guðspjall húðflúrað á handleggnum

Eftir þetta hellti Nói sér í sjálfsvinnu og notaði trúna til þess, aðallega í tengslum við fyrirgefningu. „Jesús sagði á krossinum: Faðir, fyrirgef þeim því þeir vita ekki hvað þeir gjöra.  Hann hefði alveg getað sagt: Ég fyrirgef ykkur, en hann var líklega ekki reiðubúinn,“ segir Nói, sem lét húðflúra á handlegg sinn áhrifaríka mynd sem lýsir vel túlkun hans á Lúkasarguðspjalli 23:34. „Þetta hjálpaði mér og ég upplifði í kjölfarið fyrirgefningu fá Guði. Ég fann hvað trúin gat gert gott en hef þó ekki troðið henni upp á aðra.“

Noi ásamt fjölskyldu sinni.

Fór út holdinu í andann

Nói lærði kjötiðn og starfaði árið 2008 sem kjötiðnaðarmaður. Svo kom hrunið og margir urðu óöruggir og óttaslegnir. „Ég fann mig endurtekið í samtali við fólk þar sem ég stappaði í það stálinu og hvatti það, þegar við átti, að nýta bænina. Ég fann að ég fékk helling út úr því að tala við fólk. Næst ár vaknaði ég upp við innri köllum um að ég ætti að verða prestur. Ég sagði upp vinnunni, fór í háskólann og fann mig strax. Fór úr holdinu í andann,“ segir Nói í gamansömum tón og bætir við að kærleiksboðskapur eigi alltaf erindi. „Þótt við förum út af brautinni eða drullum upp á bak, þá getum við snúið til baka og það er alltaf einhver sem snýr ekki við okkur baki. Ég vil eiga þessa samfylgd með fólki og nýti það til að vaxa sem manneskja.“

Þakklátur fyrir áföllin

Í sjálfsvinnunni segist Nói hafa tileinkað sér auðmýkt í samskiptum við aðra og það hafi auðveld ákvörðun, þótt ætíð sé eilífðarverkefni að tileinka sér það. „Amma heitin í föðurætt og pabbi eru og voru mjög auðmjúkt fólk og þjónandi án þess að láta vaða yfir sig. Í kringum þau hefur mér alltaf fundist eins og að það séu kjöraðstæður fyrir mig að vera heil manneskja. Við erum nefnilega manneskjur fyrir aðrar manneskjur á jafningjagrundvelli. Það er miklu meira sem gengur upp hjá mér í dag og auðmýkt er mikilvæg fyrir alla, sama hvar við erum. Ef maður reynir að vera eitthvað meira en maður sjálfur, þá ganga hlutirnir ekki eins vel. Öll áföll hafa áhrif á sjálfsmyndina. Í dag er ég þakklátur fyrir mín áföll því ég leyfði tilfinningunum bara að koma og þannig hreinsast út jafn óðum. Við eigum alltaf að halda í þá hugsun að það gerist eitthvað gott,“ segir Nói sannfærður.

Nói segir starfið í Ástjarnarkirkju vera opið fyrir alla, óháð trúfélagsaðild og trú. „Kirkjan er ekki bara eitthvað hús undir guðsþjónustur og skrifstofur. Þetta er heimavöllur íbúanna í hverfinu og þeir geta komið hingað í kyrrð, hvort sem þeim líður vel eða illa. Sérstaklega ungt fólk. Ég er til staðar og legg mikið upp úr því og treð ekki trú upp á fólk. Besta sálgæslan er að veita aðstæður til að fólk geti talað. Ég vil að þetta sé lifandi samfélag og hér eru t.d. aðstæður til að halda námskeið og fyrirlestra. Fólkið á að móta kirkjuna sína með okkur. Kirkjan er fólkið,“ segir Nói að lokum.

 

Myndir af Nóa: OBÞ

Fjölskyldumynd í eigu Nóa.